Του Μάνου Καραβασίλη*
Όταν θα φύγω από την ζωή θα πάω στην μάνα μου, έχω τόσο καιρό να την αντικρίσω.
Στον πατέρα μου, χρόνια έχω τα μάτια του να δω, για να νοσταλγήσω.
Πόσα χρόνια έχω ν’ ακούσω τις φωνές τους!
Που κάποτε γέμιζαν το σπίτι με τις αγκαλιές τους.
Είναι πολύ άνθρωποι, που έφυγαν πριν από μένα.
Ίσως κάποιους αδίκησα, μπορεί και εσκεμμένα.
Θνητός βλέπεις γεννήθηκα, με τόσες αμαρτίες.
Δεν πρόλαβα συγνώμη να ζητήσω για τις αδικίες.
Έκανα σίγουρα καλά μα έπραξα και λάθη.
Όλα τα λουλούδια της ζωής τα ‘βαλα στο καλάθι.
Λουλούδια που μυρίζουν με τόση ευωδία.
Μα και λουλούδια με αγκάθια, από αυτά που με βάρυναν στην πορεία.
Έτσι είναι ο άνθρωπος τόσο ευλογημένος.
Μα κάποιες φορές και τόσο δυστυχισμένος.
Ενώ γνωρίζει το καλό απέναντι κοιτάει.
Και ενώ μπορεί να χαμογελά, στα μάτια το δάκρυ του κυλάει.
Έτσι λοιπόν, στα σίγουρα και στην καλή την ώρα.
Όταν θα φύγω μία φόρα όλα θα γίνουν τώρα.
Όταν θα φύγω θα μιλάνε για ανάμνηση αγαπημένη.
Λίγα τ’ αρνητικά, που η βροχή θα τα ξεπλένει.
Όταν θα φύγω στην πόρτα θα είναι όλοι οι δικοί μου.
Εσύ θα πεις πως πέθανα, μα εκεί θα αρχίσει η ζωή μου.
Και ο κόσμος θα συνεχιστεί, όπως συνεχίσει χιλιετηρίδες.
Πότε δεν σταματά για τους σε απόντες και τις περασμένες ιστορίες.
Πηγή εικόνας
https://www.pillowfights.gr/lost-on-you/mia-mera-tha-fygo/
Διαβάστε κι άλλα ποιήματα στην ιστοσελίδα μας εδώ
https://greekhumans.com/category/small-texts/poems/
* Βιογραφικό συντάκτη
https://greekhumans.com/o-manos-karavasilhs-syntakths-sto-greekhumans/