Η κα. Νικολίτσα Κουτροπούλου, Φοιτήτρια Μεταπτυχιακού Προγράμματος διεθνούς δικαίου UCLouvain μιλάει στο GreekHumans
Διαβάστε παρακάτω αναλυτικά τη συνέντευξη που μας παραχώρησε, απαντώντας στις ερωτήσεις μας για τα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής.
Εισαγωγική τοποθέτηση
κα. Κουτροπούλου, πρώτα από όλα συγχαρητήρια για αυτό το τόσο ενδιαφέρον πεδίο ενασχόλησής σας. Πείτε μας αρχικά σας παρακαλώ, πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας για την ενασχόληση με τη Νομική επιστήμη;
Από αρκετά μικρή ηλικία με ενδιέφερε να μάθω για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τί είναι αυτά, πώς μπορεί κανείς να τα υπερασπιστεί, πού μπορεί να ανατρέξει ένας άνθρωπος, ανεξαρτήτως της ηλικίας του, σε περίπτωση που έχει υπάρξει θύμα καταπάτησης βασικών του δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτές ήταν οι αρχικές σκέψεις που είχα από τις αρχές της εφηβικής μου ηλικίας, μιας και στα σχολεία καμιά φορά βιώνεις έμμεσα ή/και άμεσα καταστάσεις, οι οποίες σε οδηγούν στην ανάγκη για ανακάλυψη των απαντήσεων στα προαναφερθέντα ερωτήματα.
Τρέχοντα Γεγονότα
Περνώντας στα εγκλήματα που διαπράττονται εντός της κοινωνίας και ειδικότερα στις ανθρωποκτονίες, που αυξάνονται στη χώρα μας τα τελευταία δυο έτη, ποιο είναι το γεγονός που οδηγεί στην τέλεση αυτών των πράξεων, κατά την άποψη σας;
Πράγματι, τα τελευταία 2 χρόνια έχουμε δει τις ανθρωποκτονίες να έρχονται ως κεραυνοί εν αιθρία, κάτι που έχει συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία αφού συνεχώς αυξάνονται. Το γεγονός που οδηγεί στην τέλεση αυτών των πράξεων, κατά την άποψή μου, θα έλεγα πως είναι ένα συνονθύλευμα πραγμάτων και τρόπου σκέψης του εκάστοτε θύτη, διότι οι λόγοι για τους οποίους κάποιος προβαίνει σε αυτή την αποτρόπαιη πράξη είναι δυνατόν να απορρέουν από διαφορετικό υπόβαθρο.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι ανθρωποκτονίες αυτές έχουν συγκεκριμένο στόχο και αυτός είναι το γυναικείο φύλο. Πρώτα από όλα θα θέλαμε να μας πείτε πώς σχετίζεται η πατριαρχία στην Ελλάδα με αυτά τα εγκλήματα κι αν πιστεύετε πως αποτελεί πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία.
Σε γενικές γραμμές, τέτοιου είδους εγκλήματα εμφορούνται κυρίως από αντιλήψεις που σχετίζονται με την πατριαρχεία. Όταν γίνεται αναφορά σε σεξιστικά πρότυπα και κίνητρα ή στην πατριαρχεία εν γένει, τότε πρέπει να γνωρίζουμε ότι η πατριαρχική αντίληψη δεν αναγνωρίζει βασικές ελευθερίες και δικαιώματα στην γυναίκα, γιατί την θέλει υποταγμένη στον άντρα και στις επιθυμίες αυτού. Σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσουμε, πως δεν είναι απαραίτητο να είναι σύντροφος, αλλά μπορεί να είναι πατέρας, αδερφός, ξαδελφός κ.ο.κ, αρκεί όμως να φέρει αυτές τις αντιλήψεις, δηλαδή να θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη και υπόχρεη να απαντά σε κάθε επιθυμία του άντρα. Θα έπρεπε, όμως, γενικότερα να επικεντρωνόμαστε στην πράξη και την ουσία αυτής, προκειμένου να εξετάσουμε με ακρίβεια τα γεγονότα του εγκλήματος, παρά να χρονοτριβούμε με την συσχέτιση της πατριαρχίας σε αυτά τα εγκλήματα, γιατί μιλάμε για ένα παγκόσμιο φαινόμενο πλέον.
Επιβολή Ποινών
Στην χώρα μας έχει «ανοίξει» η συζήτηση για τη χρονική διάρκεια έκτισης μιας ποινής και το κατά πόσο είναι η κατάλληλη ποινή για μια ανθρωποκτονία κατά μιας γυναίκας. Ποια η δική σας άποψη και ποια τα επιπρόσθετα μέτρα που δύναται να λάβει η ελληνική δικαιοσύνη;
Όταν διαπράττεται ένα φρικαλέο έγκλημα, η κοινωνία τείνει να ζητά την έσχατη των ποινών, κάνοντας λόγο για επιστροφή της θανατικής ποινής ή απόδοση ισόβιας σε κυριολεκτική βάση κι όχι μερικών χρόνων όπως πραγματικά ορίζεται από την Δικαιοσύνη. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα γεγονός που όλο και κλιμακώνεται, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ενδείξεις πως αυτή η πράξη οδεύει προς το τέλος της. Το κατά πόσο είναι η κατάλληλη ποινή θα έπρεπε να μας απασχολεί για το ευρύτερο φάσμα εγκλημάτων και να μην το περιορίζουμε στο συγκεκριμένο σε πρώτη φάση, δεδομένου ότι καθημερινά γινόμαστε αποδέκτες υποθέσεων τέτοιων εγκλημάτων, οι οποίες ολοένα και διογκώνονται. Προσωπικά πιστεύω ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη θα πρέπει να επανεξετάσει και αναθεωρήσει τις ποινές που επιβάλλονται στο εκάστοτε έγκλημα, έτσι ώστε να είναι καλύτερα προσαρμοσμένες και να αποδίδουν σωστότερα δικαιοσύνη.
Κλείνοντας, να επισημάνουμε πως δίδεται μεγάλος αγώνας ανά τον κόσμο για τον περιορισμό αυτών των εγκλημάτων. Ωστόσο, αυτό δεν είναι εφικτό. Με ποιους τρόπους θα μπορούσε η διεθνής κοινότητα να αντιμετωπίσει αυτή τη «μάστιγα»;
Ένας τρόπος αντιμετώπισης αυτής της «μάστιγας» είναι η ενημέρωση του πολίτη. Θα πρέπει αυτή η καμπάνια ενημέρωσης να ξεκινήσει εκ θεμελίων, δηλαδή από το σχολείο, με την ένταξη αντίστοιχων μαθημάτων στο πρόγραμμα σπουδών των μαθητών, τα οποία θα έχουν σκοπό να γνωστοποιούν στους μαθητές τα δικαιώματά τους, σε περίπτωση που δεχθούν κάποια αντίστοιχη συμπεριφορά, καθώς επίσης και τις διάφορες εκφάνσεις της βίας και των λοιπών εγκλημάτων. Επιπλέον, θα γίνεται γνωστό στους μαθητές, μέσα από τα μαθήματα, η ύπαρξη διάφορων οργανισμών, στους οποίους μπορούν να απευθυνθούν και να ενημερωθούν για το πώς θα πρέπει να δράσουν. Με αυτό το τρόπο, θα δομήσουμε μια παγκόσμια κοινότητα προστασίας και ενημέρωσης των πολίτων εξαλείφοντας, όσο το δυνατόν, το φαινόμενο της εγκληματικότητας που επικρατεί και εντείνεται στις ημέρες μας.
Σας ευχαριστώ θερμά για την συζήτηση.
Για το GreekHumans
Αριστείδης Ρούνης, Ιδρυτής και αρχισυντάκτης