Η Πανοπλία

Η Πανοπλία

Ποίημα της Ρομίνας

Της Ρομίνας (Νικολέττας Ρεπάνη)*

Παρέα με τον θάνατο είμαι

μάχες δίνω μαζί του καθημερινά, για άλλους…

Μη μου μιλάς για Έρωτα…

δεν εχω χρόνο να μυρίσω το γιασεμί

μονο την αυγη βρισκω τα δευτερόλεπτα

ν αντικρίσω τα χρωματα, πριν ξεκινήσω

και χαίρομαι!

Κι αυτα τα ατελειωτα ονειρα

που κανω για τη ζωη

ειναι οταν σε σκεφτομαι τα βράδια και ματώνω,…

Μιλα μου για το φιλι

θυμσε μου πώς ειναι ν’αφηνεσαι

πώς δίνεσαι σε μια αγκαλια !

θυμισε μου τη Ζωη!

όπως τα παραμύθια που διαβαζαμε

στα παιδια πριν κοιμηθουν…

Μη μου λες πως μ’αγαπας

κανείς δε μπορεί τώρα πια…

κόλλησε πανω μου η πανοπλια

κι ειναι βαρια

πώς να τη βγάλω?

πού να την ακουμπήσω?

ούτε η γη δε μπορεί να τη σηκώσει.

Τα λόγια σταμάτησα να τα πιστεύω

απο καιρο,

μόνο τις πράξεις δέχομαι,

σ’ αυτές σ’αναζητω!

Φυγε μακριά μου ,μη σε κοψει το σπαθι!

εγινε ενα με το χερι μου

και δε μπορεί στη ληθη να περάσει

Κι αυτοί οι ανεμόμυλοι,

γίναν θεριά!

τόσους σκοτώνω κι ακόμα πιότεροι

γεννιούνται με τη Δύση….

Ρομίνα 25/10/15

Από το πρώτο μου βιβλίο ποίησης “Δροσοσταλίδες της ψυχής μου ” των εκδόσεων Όστρια, 2017

Πηγή εικόνας

Μπορείτε να δείτε τις Σκέψεις και τα Ποιήματα της Ρομίνας εδώ

Διαβάστε κι άλλα ποιήματα στην ιστοσελίδα μας εδώ

* Βιογραφικό συντάκτριας