Του Νεκτάριου Σαχπαζίδη*
Με ρώτησε, κάποτε, ένας φίλος, ποιο είναι το νόημα των Χριστουγέννων να του πω. Σάστισα… Εγώ; Να σου δώσω νόημα; Εγώ; Σαν να ορίζω τα πράγματα… Το νόημα είναι μετοχή των λίγων, εκείνων που άγγιξαν την σκιά του Απολύτου. Και τότε ένιωσα αίολος. Ιδού, η αποτυχία μου∙ήρθε με ερώτηση και απάντηση δεν είχα δική μου να του δώσω. Μάθημα αυτογνωσίας. Σαν υπενθύμιση της ατέλειάς μου. Όντως χαστούκι στον εγωισμό μου. Συγχώρησέ με, φίλε, του είπα, και καθίσαμε να πιούμε έναν καφέ, βάλαμε και ένα γλυκό∙Χριστούγεννα βλέπεις… Και τότε θυμήθηκα, ως κλέπτης καλός των υψηλών και φωτισμένων νοών, να κλέψω έτι μία φορά (δεν ήθελα να τον αφήσω με το παράπονο… και γι’ αυτό ελπίζω ότι θα με σπλαχνιστεί και μένα η Αλήθεια).
Έτρεξε ο νους αμέσως και βρέθηκε σε κάποιον ναό της Πόλης∙ τότε, στον αιώνα που λένε της Εκκλησίας τον χρυσό… Εκεί, μεταξύ του ισχνού φωτός των κεριών, αναφώνησε το πρώτον η θεολόγος φωνή το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε». Ο καφές σώθηκε, η γεύση του γλυκού χάθηκε και από την ανάμνηση ακόμη. Μια άλλη γλύκα φάνηκε στον ορίζοντα. «Χριστός εξ ουρανών έρχεται, σεις ελάτε να τον προϋπαντήσετε». Έψαξα, μα κάλεσμα σαν και αυτό ξανά δεν είχε ακούσει η ψυχή μου. Λυτήριο της λήθης.
Λησμόνησα… τι εορτάζω; τον καφέ; το γλυκό; μήπως τα καλοψημένα σπλάχνα του ζώου; Καλά λίαν και αγιασμένα όλα. Προς τι η μάζωξη, ω! φίλε; Εορτάζουμε;! Ναι. Αλλά γιατί; αναρωτήθηκα και γλίστρησε η ψυχή μου σε αβυσσαλέο κενό. Και ιδού, έχασα το νόημα!
– Μα, είναι Χριστούγεννα! μου είπε.
-Δηλαδή;
– Γεννήθηκε ο Χριστός, γι’ αυτό γιορτάζουμε.
– Και πού είναι αυτός ο Χριστός που γεννήθηκε; πρώτη φορά βλέπω να εορτάζεται εορτή χωρίς τον εορτάζοντα. Πού ξέμεινε ο Χριστός; Άργησε μήπως να έρθει στην γιορτή του; Μήπως, εγώ δεν τον προσκάλεσα; Τον ξέχασα…
Σύ δε Χριστέ, που σήμερα γεννιέσαι όντως άνθρωπος εκ της Παρθένου μητέρας σου, από την άκρα Αγάπη σου για την δική μου σωτηρία, μη λησμονήσεις με, όπως εγώ. Δώσε μου λόγο αγαλλίασης, Λόγε, λόγο χαράς και εορτής. Κάνε την ψυχή μου άχυρο και πλάγιασε σε αυτήν. Σύ δέ, ο Νους, δώσε μου νόημα, ότι έξω από σένα πάντα κενά, πάντα σκιερά, πάντα ξερά. Σύ δέ, το Φως, φώτισόν μου το σκότος!
Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου, η Αγάπη! Καλά Χριστούγεννα!
Πηγή εικόνας
*Βιογραφικό συντάκτη
https://greekhumans.com/o-nektarios-saxpazidhs-syntaktis-sto-greekhumans/