Πατρίδα αιματοβαμμένη

Πατρίδα αιματοβαμμένη

Ποίημα της Ρομίνας

Της Ρομίνας (Νικολέττας Ρεπάνη)*

Μοιρολογούν οι ρεματιές τα πάθη των παιδιών σου.

Οι βουνοκορφές στενάζουν στις κραυγές που ακούγονται.

Πολύ το αίμα!

Τα δέντρα ποτίστηκαν με αίμα.

Οι πέτρες ποτίστηκαν με αίμα.

Το χώμα. Το νερό. Όλα μυρίζουν ανθρώπινη σάρκα.

Οι ιαχές του εχθρού τρομάζουν.

Όσα κατάφεραν δεν δέχεται ο νους να τα σκεφτεί.

Δεν ακούς πια παιδικά τραγούδια,

οι βάρβαροι πήραν τα παιδιά.

Τα μωρά δεν βυζαίνουν απ’ τις μανάδες τους,

ο εχθρός τους έκοψε τα στήθη.

Οι κοπελιές δεν στολίζουν με λουλούδια τα μαλλιά τους,

δεν χορεύουν , δεν ερωτεύονται.

Ντρέπονται που γεννήθηκαν γυναίκες, βιάζονται, πονούν.

Οι άντρες τις βλέπουν να υποφέρουν και δε μπορούν να τις βοηθήσουν ,

ντρέπονται που είναι άντρες.

Πολλές οι κρεμάλες! Ματώνουν τα σπαθιά!

Θερίζονται οι ζωές στα ατέλειωτα μονοπάτια του χαμού.

Αγρίμια γίνονται στα βουνά οι αντάρτες.

Το όπλο προέκταση του χεριού τους γίνεται.

Η εκδίκηση θαμπώνει το βλέμμα.

Μαύρος ο ουρανός. Βαριά τα σύννεφα.

Χωρίς νερό οι πηγές που σκύβουν να πιούν οι πληγωμένοι.

Το άδικο δεν το μπορεί η καρδιά.

Περνάει στις επόμενες γενιές η φρικτή εικόνα:

οι πλαγιές, τα ποτάμια, βάφτηκαν κόκκινα!

Οι λαβωμένες ψυχές που φεύγουν, φυλακίζονται στα σύννεφα

μα κι εκείνα δεν αντέχουν τόσο βάρος.

Πολλοί οι νεκροί.

Η γη ανοίγει τα σπλάχνα της να τους δεχτεί μα δεν αντέχει.

Βοή μεγάλη ακούγεται στο Άπειρο.

Ούτε ο Κόσμος δεν αντέχει τόσο φονικό.

Ρομίνα 19/5/20

Πηγή εικόνας

Μπορείτε να δείτε τις Σκέψεις και τα Ποιήματα της Ρομίνας εδώ

Διαβάστε κι άλλα ποιήματα στην ιστοσελίδα μας εδώ

* Βιογραφικό συντάκτριας