Της Ιωάννας Καλαβρή*
Αυτό που με γοητεύει πιο πολύ σε αυτόν τον κόσμο είναι η ποίηση..
Πιο πολύ απ’ τα στενά της Αθήνας, σαν πέσουν τα δειλινά και σε βρουν σε ένα μαγαζί με φωτάκια να ατενίζεις τον υπέροχο έναστρο ουρανό..
Πιο πολύ με γοητεύει η ποίηση, γιατί υπάρχουν τα πεζά, οι δουλειές, τα λεφτά, τα χρόνια.. μα δεν έχουν ψυχή σαν αυτή…
Αυτή είναι αέναη..
Και υπάρχουν πάντα, τα ταξίδια που δεν έχεις κάνει ακόμη και οι άνθρωποι που δεν έχεις γνωρίσει και όλες οι μορφές του εαυτού σου που ονειρευόσουν μικρός και δεν έχεις ακόμα γνωρίσει στο τώρα..
Υπάρχει ο ήλιος που ξημερώνει κάθε πρωί για να σου θυμίσει πως έχεις ακόμα μια ευκαιρία να γίνεις όσα θες, να φτάσεις εκεί που δεν έχεις φτάσει ακόμα ή η ζωή στο δίνει σιγά σιγά..
Μα μέσα στα ακατανόητα του κόσμου, στα πεζά και στα ωραία της δικής σου ζωής, η ποίηση είναι αυτή που τα χωράει όλα, χωράει όλη τη ζωή, που έζησες και προσδοκάς ακόμη, μα κυρίως, χωράει την ψυχή σου και την δική σου και την ψυχή του κόσμου, εκείνου που την αγαπάει αλλά δεν ξέρει να εκφραστεί, την ψυχή του ανθρώπου όλου, που μοχθεί, που λαχταρά, που ζει και που φοβάται το θάνατο. Η ψυχή του ανθρώπου ελευθερώνεται με την ποίηση, γιατί την αγγίζει, και για αυτό είναι αιώνια.
Πηγή φωτογραφίας
https://magnesianews.gr/perissotera/politismos/afieroma-stin-elliniki-poiisi.html
*Βιογραφικό συντάκτριας
https://greekhumans.com/h-iwanna-kalavrh-syntaktria-sto-greekhumans/