Παλιά τα πράγματα ήταν πιο απλά όπως όταν πηγαίναμε σχολείο.
Τα μαθήματα ήταν εύκολα… έμοιαζαν με μαθήματα ζωής, με γνώσεις που άφησαν εποχή.
Ξεκινούσες στο δημοτικό…
Αθώα όλα όμως…
Σήμερα στην πρώτη δημοτικού μαθαίνουν ότι μάθαινες εσύ σε μεγαλύτερη τάξη και όσο προχωράει το παιδί τα αμέτρητα φροντιστήρια γίνονται επιτακτική ανάγκη.
Οι εποχές που ο καλός βαθμός σου εξασφάλιζε μία καλή μελλοντική εργασία, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Παλιά τα παιχνίδια ήταν πιο απλά ένα “κουτσό”, ένα κρυφτό, ένα κυνηγητό-ήταν αρκετό να μας γεμίσει χαρά.
Σήμερα έχει αντικατασταθεί με οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή εναρμονίζεται με το χέρι μας.
Μα ο ήχος χαρίζει ψεύτικη δύναμη και άγχος, άγχος για τα πρότυπα που δημιουργούνται στα νέα παιδιά.
Παλιά τα πράγματα όσο μεγάλωνες ήταν πιο απλά, αν είχες την τύχη να κάνεις, μία όμορφη σχέση τα συναισθήματα σε τραβούσαν απ’ το χέρι να ζήσεις την κάθε στιγμή χωρίς φόβο, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς τίποτα αρνητικό να περιβάλλει της αγάπης το δημιούργημα, ήσουν τυχερός.
Ένα δημιούργημα με σκοπό το αγνό μοίρασμα των συναισθημάτων. Ξεκινούσες ένα μαγικό ταξίδι με σκοπό να σε πάει όσο πιο μακριά γίνεται.
Σήμερα αρκετές σχέσεις χτίζονται πάνω σε ψεύτικα μικρά η μεγάλα καστράκια σαν αυτά του καλοκαιριού, βασισμένα πάνω στο ψέμα, με την ριπή ενός ανέμου να τα διαλύει.
Παλιά οι άνθρωποι πάλευαν για να διατηρήσουν την σχέση.
Τώρα;
Στα πρώτα προβλήματα που συναντάς ουρλιάζεις σαν υστερικό πολυσύνθετο ον: “ένα ταξί να φύγω”…
Παλιά τα πράγματα στο εργασιακό ήταν πιο απλά, σήμερα στεκόμαστε τόσο πολύ στην λεπτομέρεια που χάνουμε την ουσία.
Όσο για την επιβράβευση…
Πίκρα… δραχμή εναντίον ευρώ.
Παλιά τα πράγματα ήταν πιο απλά ότι χάλαγε το έραβες η το επισκεύαζες για να το έχεις, του έδινες μια ευκαιρία .
Την άξιζε στο κάτω κάτω.
Ακόμα και το ντύσιμο ήταν πιο απλό.
Παντελόνια με φαρδύ καμπάνα είχε την τιμητική του!
Πουκάμισα με γιακάδες ιδιαίτερους άλλες εποχές.
Σήμερα η μόδα επιβάλει σκισμένα ρούχα, ντύσιμο στα όρια του απρεπή, τις σακοράφες στα μουσεία και οτιδήποτε χαλάει στον κάδο ανακύκλωσης χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εξάλλου η επισκευή σήμερα κοστίζει σχεδόν όση με την αξία ενός καινούργιου.
Παλιά ο κόσμος ήταν πιο απλός ,πιο αληθινός, πιο ευδιάθετος.
Χαιρόταν με την χαρά σου και λυπόταν με την θλίψη σου.
Οι πόρτες των σπιτιών ήταν πάντα ανοιχτές πάντα φιλικές και με την σιγουριά του ασφαλούς.
Σήμερα πόρτες ασφαλείας συναντάς στα σπίτια και στις καρδιές του κόσμου, ο τρόμος και ο φόβος βασιλεύει στις μέρες μας.
Που είσαι γειτονιά μου που η αυλές σου έσφυζαν από ζωή ανάμεσα στις στολισμένες γλάστρες σου και οι αλάνες σου γέμιζαν από παιδικές χαρούμενες φωνές, γιαγιάδες και μαμάδες φίλες και γειτονοπούλες μια συντροφιά από καρέκλες στα πεζοδρόμια.
Παλιά τα πράγματα ήταν πιο απλά…
Έχω μεγαλώσει στο “χθες” , έχω γευτεί το “χθες” αλλά συνυπάρχω στο σήμερα.
Τίποτα πλέον δεν μου προκαλεί
εντύπωση στην κοινωνία που ζούμε.
Έχουν συνηθίσει τα μάτια μου να βλέπουν μαύρο αντί τον ήλιο που ανατέλλει καθημερινά .
Μία ευχή αφήνω στο “σήμερα “
να βάλουμε λίγο απ’ το “χθες” στην ζωή μας για να γίνουν τα πράγματα πιο απλά, για να νιώσουμε ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Πηγή εικόνας
Χρήστος Παναγιωτόπουλος