Τα άλογα
Ποίημα της Ρομίνας
Της Ρομίνας (Νικολέττας Ρεπάνη)*
Από παιδί λάτρευα τα άλογα!
Δεν ήξερα πως θα είχα κάποτε
άμαξα με τέσσερα άλογα:
την Προσμονή, την Ελπίδα, την Πίστη και το Όνειρο!
Αγέρωχα όλα! Υπέροχα! Επιβλητικά! Ατίθασα!
Μόνον ενωμένα τρέχουν και με πηγαίνουν
στ’ ατέλειωτα της ζωής δρομάκια.
Αμαξηλάτης εγώ! Από τους πιο δυνατούς!
Φοράω παρωπίδες όπως τα άλογά μου,
κοιτάω μόνο μπροστά, ποτέ πίσω,
έτσι, δε με φοβίζει η σκόνη που σηκώνουν,
δε με πτοούν τα ατέλειωτα χιλιόμετρα,
μα σαν οι οπλές τους κουράζονται και ματώνουν,
σταματάμε λίγο σε πανδοχεία και τα φροντίζω…
Τους δίνω νερό από κρύα βρύση,
από καθάρια ποτάμια,
τα φιλεύω ζάχαρη και σανό απ’ τα καλύτερα λιβάδια,
βουρτσίζω τη χαίτη τους με αγάπη και χαρά.
Έχω πετάξει το καμουτσίκι μου.
Η αντοχή μου είναι τα χαλινάρια τους.
Χρόνια τρέχουμε μαζί! Συνήθισα πια τόσο,
που έγινα κι εγώ ένα μαζί τους…
Ανασαίνω την ανάσα τους
και κοιτάζω υπερήφανα τον ίδιο ουρανό.
Ρομίνα 01/5/20
Πηγή εικόνας
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063454604305
Πίνακας της Φωτεινής Παππά
Μπορείτε να δείτε τις Σκέψεις και τα Ποιήματα της Ρομίνας εδώ
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063454604305
Διαβάστε κι άλλα ποιήματα στην ιστοσελίδα μας εδώ
https://greekhumans.com/category/small-texts/poems/
* Βιογραφικό συντάκτριας
https://greekhumans.com/h-nhkolaitta-raipanh-sintaktrha-sto-greekhumans/